Ga naar homepage Koninklijk NVVH-Vrouwennetwerk
  • AFDELING HOOGVLIET
Hoogvliet
Berichten Centraal Bestuur / Consumenteninformatie

 

Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG)

Vanaf mei 2018 is de wet AVG van kracht, u heeft hier vast wel over gehoord in diverse media en via Denken&Doen.

Wat betekent het voor u als lid?

Uw adresgegevens worden gebruikt voor het toezenden van ons ledenblad Denken & Doen en het papieren maandbericht. Uw emailadres of telefoonnummer, voor zover u dat aan ons hebt gegeven, gebruiken wij in het algemeen alleen voor berichtgeving omtrent bijeenkomsten, reisdetails of andere afdelingsactiviteiten. Bijzondere persoonsgegevens worden niet bewaard.

De NVVH geeft geen persoonsgegevens aan derden. Met drukkers die beschikken over het adresbestand is een verwerkersovereenkomst afgesloten.

Foto’s van personen mogen alleen worden gepubliceerd als u vooraf schriftelijk uw toestemming heeft gegeven.

Leden hebben recht op inzage in hun persoonsgegevens en kunnen daarin wijzigingen laten aanbrengen.

Meer informatie over de AVG en ons privacyreglement  kunt u vinden op onze website

www.nvvh.nl onder het kopje AVG.

 

Agnes Mastenbroek

Tiny Renne

Koninklijk NVVH-VROUWENNETWERK

Aanvulling op bovenstaand stukje van het Centraal Bureau  NVVH-VROUWENNETWERK

De gegevens die jullie bij inschrijving als lid van onze vereniging hebben verstrekt, worden zorgvuldig in een afgesloten ruimte bewaard en het computerbestand met jullie gegevens is beveiligd met een wachtwoord, dat alleen aan Marianne Riegman, die de ledenadministratie verzorgt, bekend is.

De gegevens worden alleen gebruikt voor het uitreiken van het maandblad en het bezorgen van attenties van het Potje Lief en Leed.

Het is niet nodig hier nog extra schriftelijke toestemming voor te geven.

Omdat wij het maandblad zelf verspreiden en er geen gegevens aan de drukker worden gegeven is er geen verwerkersovereenkomst nodig.

Voor het plaatsen van een foto in het maandblad of op de website is een schriftelijke toestemming nodig. Hiervoor zal een in te vullen formulier door het Centraal Bureau worden verstrekt, dat binnenkort aan ons zal worden toegezonden.

Francien en Marianne

 


WEET WAT JE EET

Prof. Dr. Martijn B. Katan, emeritus hoogleraar Voedingsleer aan de VU Amsterdam, heeft in de NRC een column geplaatst over 'goede' en 'slechte' zouten, onder de titel 'Met vele korrels zout'. Hierna enkele uittreksels uit deze column, aangevuld met informatie van het internet. Het onderwerp is niet alleen interessant voor iedereen, vele leden van het NVVH Vrouwennetwerk zullen er hun voordeel mee kunnen doen, gezien hun 'gemiddelde' leeftijd en de daaraan gekoppelde mogelijke gezondheidsproblemen.

Wat als slecht zout bestempeld kan worden, zeker in grotere hoeveelheden, is gewoon keukenzout dat bestaat uit natriumchloride en de bloeddruk verhoogt. Dan is er nog zeezout waarover wordt beweerd dat het 'rijk is aan mineralen en sporenelementen'. Dat is, volgens Prof. Katan, onjuist: zeezout is grotendeels hetzelfde als gewoon zout en het levert vrijwel geen mineralen en sporenelementen. Ook Keltisch zeezout en Himalayazout zijn uiteindelijk gewoon keukenzouten (n.v.d.r.).

Wat moet 'goed' zout dan bevatten? Kaliumchloride dat de bloeddruk verlaagt en jodium, dat nodig is voor het goed functioneren van de schildklier. Er moet 65 of meer gram kaliumchloride per 100 gram in zitten en liefst ook 2 tot 5 milligram jodium.

Als we nu de verschillende merken doornemen (Prof. Katan heeft er 16 onderzocht uit de grootste supermarkt van Nederland die goed op zijn kleintjes let) komen we tot de volgende conclusies:

- de naam Jozo zegt niets. De meeste Jozo soorten bevatten geen kalium en vaak ook geen jodium, wat de naam wel enigszins suggereert.

- Dr. Vogel, van de homeopathie, levert zout met bijna 100% kalium – prachtig! – plus als jodiumbron een snufje zeewier. Dat zou 0,24% jodium opleveren: te weinig en te onzeker, want het jodiumgehalte in zeewier is erg variabel.

- Tenslotte is er LoSalt (blauw-witte verpakking). Er zijn 2 varianten, niet onderscheiden door Prof. Katan. De eerste is LoSalt Mineraalzout met 66,6% kaliumchloride. De variant is LoSalt met jodium. Dat bevat het juiste gehalte aan kaliumchloride (66,6%) plus 3,82% jodium.

- Jozo Bewust (groen-witte verpakking) bevat 68,8% kaliumchloride en 2,1% jodium.

Die samenstellingen moet u dus hebben!

Maar let op: met deze kaliumzouten krijgt de consument nog steeds gemiddeld 33% natriumchloride binnen. Volledig (natrium-)zoutarm is het dus niet, al is het een enorme verbetering!

Bernadette Harrison

Aanvulling

In een wetenschappelijke bijlage van NRC Handelsblad gelezen: 'Jozo bewust' en 'Lo Salt' bevatten minder zout. In deze zoutmengsels is een deel van het natrium vervangen door kalium. Deze zoutmengsels zijn niet geschikt voor mensen met slechte nieren en mensen die bepaalde plaspillen of ontstekingsremmers gebruiken.

Ook heeft één van de leden van onze vereniging germeld dat haar man, die hartpatiënt is, geen kaliumzout mag gebruiken.

Dus, vóór u of iemand in uw entourage met kaliumzout begint en patiënt is, toch maar even de huisarts raadplegen.

 



TOMATENSOEP MET BALLETJES: ZELF MAKEN OF UIT BLIK?


Onlangs heeft het NRC Handelsblad een interessant onderzoek gedaan naar de inhoud van deze nog steeds favoriete soep van Nederlanders, die ook vaak uit blik gegeten wordt. Met 3,7 miljoen verkochte blikken per jaar op een bevolking van 16,8 miljoen is Unox Stevige Tomatensoep het populairst.
Maar wat zit er in en waar komen de ingrediënten vandaan? En wat is duurder, zelfgemaakte soep of soep uit blik?
Die laatste vraag is het gemakkelijkst te beantwoorden: bliksoep is duurder dan zelfgemaakte soep. Maar onze behoefte aan gemak is vaak groter dan ons prijs- bewustzijn.

Thuis tomatensoep maken, doen we ongeveer zo: uitje fruiten, wat prei, bleekselderij erbij, laurierblaadje, tomaten natuurlijk, bouillon, intussen balletjes draaien… Een blik tomatensoep van Unox – sinds 1957 geproduceerd in Oss - bevat maar liefst 37 ingrediënten.

Een rondleiding in de fabriek leverde het volgende op, te beginnen met de kruidkamer: de laurier, die in Turkije met de hand geplukt wordt, ligt verwerkt in grote balen kruidenmix, samen met knoflook, koriander en andere ingrediënten. Even verderop: de tomaten. Althans, tomatenpuree. Dezelfde puree als die we thuis in kleine blikjes hebben, maar dan in grote vaten. En de tomatenblokjes die ze bij Unox diced noemen. Nog wat verder staan prei en ui, in snippers van 10 bij 10 millimeter, want zo wordt er gewogen en gehakt, ondanks de enorme hoeveelheden. In het midden van de hal wordt alles in 3 kolossale soepketels van elk 4.000 liter volgens een strikte procedure samengevoegd: eerst gaat er water in de ketel, dan een bak zo groot als een invalidenautootje met vermicelli. Wat opstomen en de tomatenblokjes en prei erbij. Tegelijkertijd wordt de tomatenpuree in de soep gepompt. Nog tomatenblokjes en ui erbij, flink opstomen en tot slot de bloem- en kruidenmix erbij.


In de nog etiketloze blikken wordt van boven uit de ketel de soep gelost. Hier gaan ook de bevroren balletjes erin. Het vlees ervoor komt nu behalve uit Nederland, ook uit België en Frankrijk. Nog een klein scheutje water erbij, het deksel gaat op het blik en de soep wordt gepasteuriseerd om het blik Stevige Tomatensoep nog jaren in de voorraadkast te kunnen houden en het dan nog zo te laten smaken als deze middag uit de ketel. Die tomatensoep is klaar in 20 minuten!

Maar, eh, wat waren de andere ingrediënten dan? Die staan op het etiket: maltodextrine (suiker in glucosestroop), voedingszuur E330, gistextract en fructose (suiker dus). In de soepballetjes zitten de synthetische (!) stabilisatoren uit fosfaten E451 en E452, weer maltodextrine en E330. Dat laatste is citroenzuur. En omdat zure soep niet lekker is, wordt er suiker aan toegevoegd. Per portie - 250 milliliter soep - is dat algauw een dikke suikerklont. Stuk voor stuk ingrediënten die de thuiskok niet gebruikt.
Volgens de Nederlandse Voedingsmiddelentabel (NEVO) zit de Unox-tomatensoep mooi vol groente en valt qua calorie-inhoud en zout in het gemiddelde. Vet zit er beneden gemiddeld in. Maar er zit tweemaal zoveel suiker in als in de zoetste soep in de NEVO-tabel.

Nog even de berekening van de suiker
In 100 gram rauwe en gekookte tomaat zit 2,9 gram suiker. In de gezeefde tomaat zit 6,3 gram suiker.

In 100 gram Unox-tomatensoep zit 67,1 gram tomaten, plus 10,2 gepelde tomaten (die geteld worden als 'gezeefd'). In 100 gram soep zit dus 2,6 gram suiker uit de tomaten.

Volgens het etiket bevat 100 gram soep 5 gram suiker. Unox heeft vanuit de suikerpot de soep dus ongeveer tweemaal zo zoet gemaakt: 6 gram per kom van 250 milliliter.

Wat eet u de volgende keer? Zelfgemaakte tomatensoep of uit blik?
 

Bernadette Harrison


(Bron: NRC Handelsblad)
 


 

 ECHT NEP?

In de EU zijn bijna 2.800 stoffen toegelaten voor gebruik in voedingsmiddelen: aromastoffen. Deze stoffen hebben een sterke geur of smaak, waardoor producten lekkerder kunnen ruiken of smaken.

Er bestaan 3 soorten van:

natuurlijke aroma's die gemaakt zijn via een natuurlijk proces zoals koken, stomen, fermenteren (gisten),

rookaroma's die gewonnen zijn uit speciaal geselecteerd hout,

kunstmatige aroma's die ontstaan door een chemisch proces of kunstmatig zijn en niet in de natuur voorkomen. Dit is wat u krijgt als er op de verpakking "aroma" staat.

Aromastoffen hebben geen E-nummer, maar een FL-nummer.

Kruiden en specerijen vallen niet onder aromastoffen.

Wij hebben het hier over natuurlijke aroma's. Daarbij is de centrale vraag: als u leest dat aan uw product met een vanillesmaakje natuurlijk aroma toegevoegd is, komt het dan van het bekende vanillestokje? Het antwoord is: niet altijd.

Volgens de E.U. richtlijnen moet alleen een natuurlijk aroma waar de naam van de vrucht of plant bij vermeld is, bv. natuurlijk vanille-aroma, voor minstens 95% gewonnen zijn uit de vrucht of plant, hier het vanillestokje.

Staat die naam er niet bij, dan hoeft het vanillestokje er niets mee maken te hebben. De basismolecule (want daar hebben we het over), moet dan wel natuurlijk zijn. Bij vanille kan het gaan om vanilline uit de pulp van bieten, maïs-, suiker-, rijstzemelen, of andere, dus géén vanillestokjes. Uit o.m. deze bietenpulp worden via een eveneens natuurlijk proces schimmels gekweekt die vanilline produceren, een molecule met een vanillesmaak.

Wilt u dus een zoveel mogelijk echt smaakje hebben, kies dan voor: naam vrucht/plant + natuurlijk + aroma, zo simpel is het.

Bernadette Harrison

(Bronnen: diverse websites, o.m. Voedingscentrum)


ECHT NEP?

Wat is leuker dan op feestdagen, verjaardagen of bij speciale gelegenheden, als u flink wilt uitpakken, wijn, bier, frisdrank, hapjes en gebak te serveren in glazen of schalen van kristal. Euh … van kristal of van glas?

De grootste kruidenier van Nederland die op de kleintjes let, startte rond de feestdagen een actie met 'kristalzegels', in te ruilen voor 'kristalglazen'. Hebt u hier ook aan meegedaan en dacht u 'kristallen glazen' gekocht te hebben, dan staat u een teleurstelling te wachten. Het ging nl. om het goedkopere, vaatwasbestendige, lichtgewicht sonoorglas. Maar AH mocht dit, formeel, 100% kristalglas noemen! Echt skai dus. Hoe kan dat?

Het antwoord ligt bij de Europese ambtenaren. In 1969 hebben zij het woord kristalglas ingevoerd als verzamelterm voor een reeks glassoorten. Voortaan zouden 4 categorieën worden onderscheiden: volloodkristal (≥ 30% loodgehalte, dichtheid ≥ 3,00), loodkristal (≥ 24%, ≥ 2,90), sonoorglas, kristallijnglas (≥ 10%, ≥ 2,45) en sonoorglas (≥ 10%, ≥ 2,40).

Het werd zó verwarrend dat het Hof van Justitie van de EU al in 1993 heeft bepaald dat de consument zo duidelijk mogelijk moet worden geïnformeerd over de werkelijke kwaliteit van als 'kristalglas' aangeboden sonoorglas om teleurstelling te voorkomen. Nog geen jaar geleden werd Gall & Gall (zelfde concern als AH) door de Reclame Code Commissie berispt omdat het sonoorglas als kristal had aangeboden. Niet 'kristalglas' maar 'kristal'. 'Kristal' zien wij als een afgeleide van 'kristalglas' voerde G&G aan. Maar de RCC heeft kalm uitgelegd waar de gevoeligheid lag en besloten dat de uiting 'misleidend en daardoor oneerlijk' was. Begin februari heeft de RCC de uiting van AH óók als misleidend afgedaan.

Hoe zit het nu met het 'echte' kristal? Het blijkt een vinding te zien van de Engelsman George Ravenscroft die in 1674 besloot om ten koste van het gebruikelijke calciumoxide veel loodoxide (Pbo) aan glas toe te voegen. Dat leverde een glassoort op die makkelijk smolt en lang te bewerken bleef. Daardoor werd het glas ook flink zwaarder en ging het, in facetten geslepen, veel meer licht weerkaatsen. Vandaar de schittering. Dat is waar Swarovski nu handig op inspeelt met zijn sieraden die lijken op diamanten. Het kristallen glas ging ook 'zingen' als je ertegen tikte, iets wat gewoon glas niet doet.

Waarmee zijn we uiteindelijk beter af?

Het is inmiddels algemeen bekend dat lood schadelijk is voor de gezondheid. Drinken uit een glas waar lood in zit lijkt dus niet zo handig. Maar ja, als u tegen sonoorglas tikt vóór u uw speech geeft, gaat het niet 'zingen'. Oeps…

Het is dus wat u verkiest, zo lang u maar weet dat AH en G&G u géén kristallen glazen aangeboden hebben.

Bernadette Harrison

(Bronnen: NRC Handelsblad en internet)